Wzorzec Alaskan Malamute wg FCI

FCI 243 Kraj pochodzenia : USA Użytkowanie: pies zaprzęgowy Klasyfikacja FCI: grupa V – psy nordyckie i psy ras pierwotnych Sekcja I – psy zaprzęgowe; bez prób pracy.

CHARAKTERYSTYKA

Alaskan Malamute (AM) jest największym i najsilniejszym z wszystkich psów zaprzęgowych, potężnym i mocno zbudowanym. Ma głęboką i szeroką klatkę piersiową oraz dobrze umięśniony tułów. Sprawia wrażenie dumnego i taki właśnie jest – głowę trzyma wzniesioną, a jego migdałowego kształtu, ciemne, skośnie osadzone oczy zdradzają stałą czujność i wielką inteligencję.
Głowa malamuta jest szeroka, uszy niewielkie, stojące, trójkątne, szeroko osadzone. Szata malamuta jest obfita, gęsta i dwuwarstwowa: składa się z wełnistego, miękkiego podszerstka i sztywnego nieco dłuższego włosa okrywowego. To dwuwarstwowe futro jest doskonałym izolatorem – zimą chroni przed mrozem, a latem przed przegrzaniem. Umaszczenie malamutów jest bardzo różne: od białego (jedyny dopuszczalny jednolity kolor), poprzez srebrny aż do ciemnoszarego, rudo-biały oraz czarno-biały.
Ogon obficie owłosiony noszony jest nad grzbietem i ma wygląd puszystej falującej kity-pióropusza. Pomimo masywnej budowy ciała w ruchu malamut powinien być sprężysty i zwinny. Patrząc na niego powinniśmy mieć świadomość ogromnej siły i wytrzymałości tego psa.

PROPORCJE CIAŁA

Głębokość klatki piersiowej, której najniższy punkt znajduje się za przednimi łapami, na wysokości łokci, wynosi prawie tyle, co połowa wysokości psa w kłębie. Długość tułowia jest większa niż wysokość psa w kłębie.

TEMPERAMENT

Alaskan Malamute nie jest psem jednego właściciela i jednakowym uczuciem darzy wszystkie osoby, w towarzystwie których mieszka. Jest psem przyjacielskim, bardzo towarzyskim, wesołym i skorym do zabawy. Jest wspaniałym towarzyszem dla dzieci i cierpliwie znosi ich „pieszczoty”. Ma ogromne zdolności przystosowawcze i równie dobrze czuje się na podwórku, co w domowych pieleszach. Nade wszystko uwielbia ruch w postaci nie tyle szybkiego i intensywnego biegu, co lekkiego truchtu z obciążeniem.

GŁOWA

Szeroka, głęboka i proporcjonalna do wielkości psa. Szlachetna w wyrazie.

CZASZKA

Szeroka i umiarkowanie zaokrąglona pomiędzy uszami, zwęża się i spłaszcza na szczycie. Pomiędzy oczami znajduje się lekka bruzda. Górne linie czaszki i kufy lekko załamują się w dół do linii prostej, gdzie się łączą. Stop jest niezbyt stromy, ale dobrze zaznaczony.

NOS

W kolorze szaty, tzn przy umaszczeniu wilczastym i czarno-białym nos, wargi i obwódki oczu są czarne, przy umaszczeniu brązowym – brązowe, przy umaszczeniu białym jasnobrązowe do cielistego. We wszystkich umaszczeniach dopuszczalny jest tzw. „nos śnieżny”.

KUFA

Duża i masywna w proporcji do wielkości czaszki, lekko zwęża się i spłyca od miejsca, gdzie łączy się z czaszką do nosa. Wargi są ściśle przylegające, policzki umiarkowanie płaskie.

UZĘBIENIE

Szczęki mocne, szerokie, z dużymi zębami. Zarys szczęk nożycowy, zarówno przodozgryz jak i tyłozgryz są wadą dyskwalifikującą.

OCZY

Skośnie osadzone, brązowe, migdałowego kształtu, średniej wielkości. Oczy koloru niebieskiego są wadą dyskwalifikującą.

USZY

Średniej wielkości, małe w proporcji do głowy. Są trójkątne, stojące, szerokie u nasady, mięsiste, gęsto owłosione, lekko zaokrąglone na końcach. Powinny być osadzone szeroko na tylnej części czaszki.

SZYJA

Umiarkowanie długa, szeroka, mocna z wyraźną futrzaną kryzą.

TUŁÓW

Zwarty, nie za krótki, ale też nie przesadnie długi, bez oznak nadwagi, dobrze umięśniony.

GRZBIET

Linia grzbietu powinna być prosta, lekko opadająca od kłębu w kierunku bioder. Lędźwie niezbyt długie, silne i dobrze umięśnione.

KLATKA PIERSIOWA

Szeroka, głęboka, pojemna, dobrze rozwinięta i umięśniona. Proporcjonalnie jej głębokość powinna stanowić mniej więcej połowę wysokości psa w kłębie.

OGON

Osadzony na umiarkowanej wysokości, jest przedłużeniem linii kręgosłupa. Powinien być dość obficie owłosiony i puszysty. Gdy pies jest w ruchu ogon powiewa na kształt falującego pióropusza. W spoczynku ogon może leżeć na grzbiecie lub swobodnie zwisać. Nie może być ani załamany, ani zbyt ciasno zawinięty, ani zbyt krótko owłosiony.

KOŃCZYNY PRZEDNIE

Mają grubą kość i są dobrze umięśnione , oglądane z przodu są mocne i proste. Łopatki umiarkowanie ukośne. Śródręcza krótkie, mocne i lekko od siebie.

KOŃCZYNY TYLNE

Oglądane od tyłu w statyce i w ruchu są ściśle w jednej linii za przednimi kończynami. Nie powinny być ani zbyt wąsko ustawione ani zbyt szeroko rozstawione. U szczeniąt możliwe wilcze pazury należy usunąć zaraz po urodzeniu. Uda mocne i dobrze umięśnione, stawy skokowe umiarkowanie kątowane.

ŁAPA

Mocna, szeroka, typu „rakieta śnieżna”. Wyposażona w grube, twarde poduszki, sprawia wrażenie wytrzymałej i zwartej. Pazury są grube i mocne. Cała łapa jest obficie owłosiona. Owłosienie występuje również pomiędzy poduszkami.

RUCH

Ruch malamuta powinien być zwinny, sprężysty i nie sprawiający wrażenia wysiłku. Kończyny oglądane od przodu i od tyłu poruszają się ściśle w jednej linii, ani zbyt wąsko ani zbyt szeroko. W szybkim kłusie łapy zbliżają się ku osi ciała.

SZATA

Gęsta, obfita, średniej długości, podwójnej warstwy, izolująca od mrozu i od przegrzania.

PODSZERSTEK

Natłuszczony, izolujący od wilgoci, miękki i wełnisty, bardzo gęsty. Długość od 2,5 do 5,1 cm.

WŁOS OKRYWOWY

Sztywny, gruby, dłuższy od podszerstka. Wydłuża się zwłaszcza na szyi, karku, wzdłuż grzbietu, nad zadem, na portkach i na pióropuszu ogona.

UMASZCZENIE

CZARNO-BIAŁE – włos okrywowy czarny, podszerstek czarny lub szary.
FOCZE – włos okrywowy czarny lub prawie czarny, podszerstek biały lub kremowy. Z daleka pies wygląda na czarnego, jednak z bliska przebija się jasny podszerstek.
SOBOLOWE – włos okrywowy czarny lub szary, podszerstek rudawy.
WILCZASTE – włos okrywowy szary (końcówki włosa mogą być czarne), podszerstek, jasnoszary, kremowy lub biały. Pies sprawia wrażenie jednolocie szarego.
SREBRNE – włos okrywowy jasnoszary, podszerstek biały.
BIAŁE – włos okrywowy oraz podszerstek białe. Nos, wargi oraz obwódki oczu od jasnobrązowego po cielisty. Oczy od miodowych po żółte.
RUDE – włos okrywowy rudy w możliwych różnych odcieniach, podszerstek od ciemnorudego do białego. Nos, wargi, obwódki oczu brązowe – w odcieniu szaty. Oczy jasnobrązowe do żółtych.

UWAGA!

We wszystkich wymienionych umaszczeniach (z wyjątkiem białego) biel zawsze dominuje na spodzie tułowia, częściowo na kończynach, przedpiersiu, portkach i spodzie ogona. Malamut może mieć charakterystyczną „maskę” na głowie, może mieć także „okulary” oraz znaczenia w kolorze szaty o różnym nasileniu.

WIELKOŚĆ I WAGA

Idealna wielkość i waga:
PIES – 63,5 cm w kłębie, waga 38 kg.
SUKA – 58,5 cm w kłębie, waga 34 kg.

Powyższe wymiary nie powinny mieć kluczowego znaczenia, jeśli są zachowane inne cechy użytkowości, jednakże gdy sędzia ma do wyboru dwa psy podobnej klasy preferowany powinien być ten o wzroście zbliżonym do idealnego.

UWAGA!

Psy powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra w pełni opuszczone do moszny.

Avatar

Waldemar Mańkowski

Nazywam się Waldemar Mańkowski, mam 44 lata. Jestem hodowcą psów rasy Alaskan Malamute.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress
Translate »
Więcej w O RASIE
ALASKAN MALAMUTE
Czym jest rodowód i rasa

Rodowód to nie kawałek bezużytecznego papieru z imionami przodków naszego psa. Przede wszystkim świadczy o pochodzeniu psa, o tym, że

Zamknij